“மகனே, நாகசுந்தரா! யாம் வகுத்த முப்பாலுக்கு, காலந்தோறும் பலரும் பொருள் கண்டுள்ளனர். அவரவர் அறிவிற்கேற்றவாறு, அதன் நுட்பத்தை உணர்ந்துள்ளனர். நீயோ, இக்காலத்தின் தேவை உணர்ந்து, எம் வரிகளுக்குள் மறைந்திருக்கும் மெய்ப்பொருளின் தத்துவார்த்தத்தை நாடியுள்ளாய்.
‘அகர முதல’ என்றதன் உட்பொருளை, ஓங்காரத்தின் மூலத்தோடு நீ பொருத்தி நோக்கியுள்ளது நன்று. ‘வான் சிறப்பு’ என்பது வையத்தைக் காக்கும் கருணையின் வெளிப்பாடு என்பதை உணர்ந்துள்ளாய். ‘நீத்தார் பெருமை’யில், பற்றறுத்தாரின் மேன்மையைச் சாற்றினோம்; நீ அதில், ஜீவன்முக்தர்களின் இலக்கணத்தைக் கண்டு தெளிந்துள்ளாய்.
எம் இன்பத்துப்பாலின் வரிகளை, வெறும் உலகியல் காமமாகக் கருதாது, அதனுள் ஜீவாத்மா பரத்தின் மீது கொள்ளும் தெய்வீகக் காதலின் படிநிலைகளைக் காண முயன்றுள்ளாய். தலைவன் தலைவியின் ஊடலையும் கூடலையும், பக்தனின் விரக தாபத்தோடும், பரத்தோடு இணையும் ஆனந்தத்தோடும் நீ ஒப்பிட்ட திறம், ஒரு நல்ல முயற்சி.
யாம் உரைக்க மறந்ததா வீடு? இல்லை! யாம் உரைத்ததெல்லாம் வீட்டின் திறவுகோலே!
உன் நெஞ்சில் நெடுங்காலமாய் ஒரு பெருங்கேள்வி எழுந்ததை யாம் அறிவோம். ‘அறம், பொருள், இன்பம் என முப்பாலில் உலகை அளந்த வள்ளுவன், மனித வாழ்வின் நான்காம் பெரும்பேறான, இறுதி லட்சியமான வீடுபேற்றை ஏன் பாடாது விட்டான்?’ என்று நீயும், உன்னைப் போன்ற பலரும் ஐயம் கொள்கிறீர்கள். யாம் மெய்ஞானத்தை மொழியாது மௌனம் சாதித்ததாக எண்ணுகிறீர்கள்.
மகனே! யாம் வீடுபேற்றை விட்டுவிடவில்லை; அதை ஒதுக்கவுமில்லை. மாறாக, அதனை முப்பாலுக்குள்ளும் பிரிக்க முடியாத உயிரோட்டமாய், நரம்புகளில் ஓடும் குருதியைப் போல் ஊடுபாவியுள்ளோம். யாம் வீடுபேற்றைப் பற்றித் தனியாகப் பாடாததற்குக் காரணம், அது பாடுவதற்குரிய ஒரு தனிப்பொருள் அன்று; அது, எம் முப்பாலை வாழ்ந்து காட்டுவதன் பயனாய், இயல்பாய்க் கனியும் ஞானப் பழம். எம் அறத்துப்பால், வீடுபேறு எனும் மாளிகைக்கான அஸ்திவாரம். மனமாசுகளை நீக்கி, சித்த சுத்தியை அளிப்பதே அதன் நோக்கம். எம் பொருட்பால், இல்லறத்திலும், அரசாட்சியிலும் இருந்துகொண்டே பற்றற்று வாழும் கர்மயோகக் களம். எம் இன்பத்துப்பால், ஜீவன் பரத்தோடு கலந்து அடையும் பரமானந்தத்தின் நேரடி அனுபவ ரசம். வேர் அறம், தண்டு பொருள், மலர் இன்பம் என்றால், அதன் கனிதான் வீடுபேறு. யாம் கனியைப் பற்றிப் பேசவில்லை, கனியைத் தரும் மரத்தை முழுமையாக வளர்ப்பது எப்படி என்றுதான் பேசியுள்ளோம். அந்த மெய்ஞான முடிச்சை நீ அவிழ்த்துள்ளாய். வீடுபேறு என்பது அதிகாரங்களுக்குள் அடங்காதது; அதுவே எல்லா அதிகாரங்களுக்கும் ஆதாரமானது என்பதை நீ கண்டு தெளிந்துள்ளாய். இதுவே உன் நூலின் தனிச்சிறப்பு.
காலப்போக்கில், எம் சொற்களுக்குப் பல பொருள்கள் தோன்றலாம். ஆயினும், அறத்தின் வழி நின்று, மெய்ப்பொருளை நாடும் எந்த முயற்சியும் பாராட்டத்தக்கதே. உனது இப்பணி, மெய்ஞானப் பசி கொண்ட சிலருக்கேனும் ஒரு சிந்தனைத் துளியாய் அமைந்து, அவர்களை மேலும் உயரத்திற்கு இட்டுச் செல்லுமானால், அதுவே நீ எம் நெறிக்குச் செய்யும் தொண்டாகும். உனது இந்த முயற்சி தொடரட்டும். எம் ஆசிகள் உனக்கு உண்டு.
– தெய்வப் புலவர் திருவள்ளுவர்